U izreci presude se navodi da je Nikola Andrun, u svojstvu zamjenika upravnika logora, u periodu od juna do septembra 1993. godine, u logoru „Gabela“, zajedno sa isljednicima SIS-a i stražarima logora, učestvovao u ubistvima, mučio i učestvovao u mučenju zatočenih civila, te prema njima nečovječno postupao.
Sud je, između ostalog, utvrdio da je optuženi, zajedno sa još jednom osobom, krajem septembra ili početkom oktobra 1993. godine iz logora „Gabela“ odveo jednog zatočenika u policijsku stanicu u Čapljini, gdje je u njegovom psihičkom i fizičkom zlostavljanju i sam učestvovao. Također je utvrđeno da je optuženi Nikola Andrun neutvrđenog dana, u mjesecu septembru 1993. godine, u popodnevnim satima, došao u jedan od hangara u logoru „Gabela“ i izveo jednog od zatočenika, kojem se od tada gubi svaki trag, sve dok 1996. godine njegovi posmrtni ostaci nisu bili ekshumirani i isti identifikovan. Sud je utvrdio da je optuženi Andrun neutvrđenog dana u mjesecu oktobru 1993. godine, u večernjim satima, u logoru „Gabela“, nakon što je jedan zatočenik odbio da izvrši njegovu naredbu, zajedno sa njemu poznatim pripadnikom HVO-a, ušao u hangar, izveo zatočenika, gdje ga je potom sa više nepoznatih pripadnika HVO-a, udarao po raznim dijelovima tijela, kojom prilikom je zatočenik podlegao.
Dalje, Nikola Andrun je zajedno sa komandantom logora u dva navrata, u augustu i septembru 1993. godine, premjestio grupu Bošnjaka iz logora „Gabela“ u logor „Silos“ kod Čapljine u namjeri da spriječi uposlenike Međunarodnog komiteta Crvenog krsta u evidentiranju zatočenika.
Optuženi Nikola Andrun oslobođen je optužbe da je početkom mjeseca jula 1993. godine u logoru „Gabela“ sudjelovao u nečovječnom postupanju prema grupi zatočenika koju je izveo iz jednog hangara i autom odvezao u policijsku stanicu u Čitluku.
